تاشقایق هست زندگی باید کرد
در دایره ی خلقت ما نقطه ی پرگاریم
آری دیرگاهیست که نیستم! گم شدم در خویش و این هوا! عجیب مسموم است! حرفی نیست... تمام حرف هایم گویی که تکرار خواب است! رها در کوچه ها راه میروم و به چشمان ناآرام بیگانگان نگاه میکنم همه با هم غریبه اند و دلپریش! و من در اندیشه ی این روزها عجیب دلم برای آنکس که از من به من نزدیک تر است تنگ است! صدایی از دور مرا میخواند... و من به آن پاسخ نمیدهم! مثل همیشه سرم به بازی روزگار گرم است میترسم...! میترسم صدا مرا با خود ببرد................! اگر به گلدسته های دعا دستت رسید برای آرامش قلب من هم گلی بچین! گر عاشقانه مردن را بلد نیستیم لا اقل! عاشقانه زندگی کنیم... سوختن حرف کمی نیست! آنان که سوختند ساختند...! زخم هایی هست که تقصیر هیچ کسی نیست اما جاشون میمونه تا ابد..... بین گذر چند نفر یک مادر شده هر قافیه ام یک غزل دردآور ای که از کوچه ی شهر پدرت میگذری امنیت نیست از این کوچه به سرعت بگذر دیشب از داغ شما فال گرفتم آمد دوش می آمد و رخساره... نگویم بهتر چه شده قافیه ها باز به جوش آمده اند پشت در فضه خبر مادر و در محسن پر كنار دريا، با آب همزبان بودم . ميان توده رنگين گوش ماهي ها، ز اشتياق تماشا چو كودكان بودم ! به موج هاي رها شادباش مي گفتم ! به ماسه ها، به صدف ها، حباب ها، كف ها، به ماهيان و به مرغابيان، چنان مجذوب، كه راست گفتي، بيرون ازين جهان بودم . نهيب زد دريا، كه : - « مرد ! اين همه در پيچ تاب آب مگرد ! چنين درين خس و خاشاك هرزه پوي، مپوي ! مرا در آينه آسمان تماشا كن ! دري به روي خود از سوي آسمان واكن ! دهان باز زمين در پي تو مي گردد ! از آنچه بر تو نوشته ست، ديده دريا كن ! زمين به خون تو تشنه ست ، آسماني باش ! بگرد و خود را در آن كرانه پيدا كن ! » فریدون مشیری ***** یا نه تا آخر عمر نمیفهمی....................؟ اخر تویی... اغاز تویی... پایان تویی... لیلی تویی... مجنون تویی... شیرین تویی... اسمان تویی... زمین تویی... معشوق تویی... عاشق تویی... بزرگ تویی... عرش تویی... دریا تویی... اب تویی... حقیقت تویی... صاحب تویی... مالک تویی... بینا تویی... شنوا تویی... حاضر تویی... حق تویی... من توام... روحم تویی... همه تویی... هیچ منم... شب آرامی بود می روم در ایوان، تابپرسم از خود زندگی یعنی چه؟ مادرم سینی چایی در دست گل لبخندی چید ،هدیه اش داد به من خواهرم تکه نانی آورد ، آمد آنجا لب پاشویه نشست پدرم دفتر شعری آورد، تکه بر پشتی داد شعر زیبایی خواند ، و مرا برد، به آرامش زیبای یقین با خودم می گفتم : زندگی، راز بزرگی است که در ما جارست زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست رود دنیا جاریست زندگی ، آبتنی کردن در این رود است وقت رفتن به همان عریانی که به هنگام ورود آمده ایم دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد؟ هیچ!!! زندگی ، وزن نگاهی است که در خاطره ها می ماند شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری شعله گرمی امید تو را ، خواهد کشت زندگی درک همین اکنون است زندگی شوق رسیدن به همان فردایی است ، که نخواهد آمد تو نه در دیروزی ، و نه در فردایی ظرف امروز ، پر از بودن توست شاید این خنده که امروز ، دریغش کردی آخرین فرصت همراهی با ، امید است زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک ، به جا می ماند زندگی ، سبزترین آیه ، در اندیشه برگ زندگی ، خاطر دریایی یک قطره ، در آرامش رود زندگی ، حس شکوفایی یک مزرعه ، در باور بذر زندگی ، باور دریاست در اندیشه ماهی ، در تنگ زندگی ، ترجمه روشن خاک است ، در آیینه عشق زندگی ، فهم نفهمیدن هاست زندگی ، پنجره ای باز، به دنیای وجود تا که این پنجره باز است ، جهانی با ماست آسمان ، نور ، خدا ، عشق ، سعادت با ماست فرصت بازی این پنجره را دریابیم در نبندیم به نور ، در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم پرده از ساحت دل برگیریم رو به این پنجره، با شوق، سلامی بکنیم زندگی ، رسم پذیرایی از تقدیر است وزن خوشبختی من ، وزن رضایتمندی ست زندگی ، شاید شعر پدرم بود که خواند چای مادر ، که مرا گرم نمود نان خواهر ، که به ماهی ها داد زندگی شاید آن لبخندی ست ، که دریغش کردیم زندگی زمزمه پاک حیات ست ، میان دو سکوت زندگی ، خاطره آمدن و رفتن ماست لحظه آمدن و رفتن ما ، تنهایی ست من دلم می خواهد قدر این خاطره را دریابیم خدایا!کاش آنقدر بزرگ بودم که می توانستم دستهای تو را که برای دوستی دراز شده بود بگیرم،لمس کنم و ببوسم!کاش دستهای تو لمس کردنی بود!
کاش می توانستم سرم را در آغوش تو که مهربانتر و گرمتر از آغوش مادر است بگذارم و زار زار گریه کنم؛برای خودم،برای تمام کارهای بدی که کردم ،برای تمام شبهایی که با ستاره های آسمانت قهر بودم؛ برای تمام وقتهایی که یادم رفت آسمان آبی است. که یادم رفت شقایق چه رنگی است؟
خدایا! مرا ببخشای به خاطر همه ی روزهایی که پروازنکردم و مثل کبوترهای تو در آسمان آبی تو اوج نگرفتم؛غرق نشدم و گم نشدم!
خدایا! دستم را بگیر! اگرتو نگیریشان، من می افتم، می شکنم و می میرم
خدایا! دوستت دارم.آنقدر که...اصلا چرا بگویم؟! خودت بهتر می دانی
پس......................... با من بمان!
سکه و سبزه و آب ، نرگس و جام شراب
باز هم شادی عید ، آرزوهای سپید
باز لیلای بهار ، باز مجنونیِ بید
باز باران بهار ، باز هم رنگین کمان
باز گل مست غرور ، باز بلبل نغمه خوان
باز اسفند و گلاب ، باز رقص دود عود
باز آن سودای ناب ، کور باد چشم حسود
باز تکرار دعا ، یا مقلب القلوب
یا مدبر النهار ، حال ما گردان تو خوب
باز نوروز سعید ، باز هم سال جدید
باز هم لاله عشق ، خنده و بیم و امید
توی همین اتفاق ها هست که میفهمی بعضی ها ذاتا بی لیاقت هستند. همین بی لیاقتهای توهمی... همانهایی که چون خودشون از هر کارشان منظوری دارند و همیشه دنبال نقشه کشیدن برای گرفتن حال دیگران و توی دردسر انداختن شان هستند، توهم برشان میدارد که دیگران هم متقابلا همین کار را میکنند!
بعضی ها هم ذاتا بی اراده هستند. آدمهای بی اراده ای که در کمال حیرت همان آدمهای بی لیاقت به آنها صفت سیب زمینی و بی غیرت میدهند. آدمهایی که به نفسه خاله زنک و سوسن جون هستند و کارشان دخالت در چیزهایی ست که به هیچ وجه بهشان ربطی ندارد! آدمهای بی اراده ای که مثل عروسک خیمه شب بازی در دست این و آن میچرخند و چون گوشت شان زیر دندان آدمهای بی لیاقت است میشوند عروسک کوکی آنها!
آدمهای بی لیاقت تنها میشوند... آدمهای بی اراده بی اراده تر!
چند سال خوب است که از بین همه دوستهایتا بتوانید یک آدم بی لیاقت توهم زده پیدا کنید که از کاهی کوه بسازد و چیزی که ارزش هیچ بحثی نداشته را آنقد بزرگ کند که همه را به جان هم بیندازد و خودش را مضحکه عام و خاص و همه دوستانش کند و از قضا جفت اش یکی از همین آدمهای بی اراده ای باشد که خودش را نخود هر آش میکند؟؟؟ هفت سال؟ هشت سال؟
چه قدر باید طول بکشد که یک آدم بی لیاقت توهم زده پیدا کنید وقتی چیزی را شروع میکند به آخرش نگاه نکند؟ شاید هم نگاه کند ولی نفهمد که با دردسری که درست میکند نه تنها خودش را کوچک کرده بلکه آن آدم بی اراده را هم جلوی تمام دیگران ذلیل و خوار کرده است؟
چه قدر طول میکشد که شما بفهمید این همان دوست جون جونی تان است که رگ گردنتان را هم به خاطرش میزدید؟ چه قدر طول میکشد تا بفهمید همه لیاقت دوستی را ندارند؟
هفت سال؟ هشت سال؟
| Design By : nightSelect.com |
خودم را بهانه می کنم برای خندیدن
قدم می زنم پا به پای خودم
و دستم می گیرد آن دست دیگرم را
تا گم نشوم میان این همه تنهایی!
